تربیت فرزند


سؤال :

از زیان دوستم: با سلام سوال من در رابطه با تربیت فرزند هست. من عروس اول یک خانواده هستم که حدود سه سال طول کشید تا ما بتوانیم بچه دار شویم به همین دلیل خانواده همسرم چون نوه اول هم بود کلی انتظار کشیدند و نذر و نیاز کردند برای بچه دار شدن ما. مخصوصا پدر شوهرم کلی نذرهای عبادی و مالی کرده بودند. من از اول زندگی دغدغه تربیت فرزندم رو داشتم .مخصوصا که دوست دارم بچه ها با شخصیت مستقل بار بیایند و اصتطلاحا لوس نشوند. همچنین چون محل زندگی مون از مادر ومادرشوهرم فاصله داشت و در کار خونه و بچه داری دست تنها بودم از اینکه بچه بغلی بشه واهمه داشتم چون هم از نظر زمانی هم جسمی اصلا توان این رو نداشتم که بخوام همش بچه رو تو خونه بغل بگیرم. از وقتی که دخترم بدنیا اومدم مادرشوهرم که عاااااشق بچه ست همش بهش توجه می کرد تو همون نوزادی همش باهاش حرف می زد، بغلش میکرد یعنی وقتی ما میرفتیم خونشون تمام کارهاش رو رها میکرد و فقط پیش دختر من بود.به همان دلایلی که گفتم من از این موضوع خیلی ناراحت بودم چون وقتی می رفتیم خونه حس میکردم دخترم بد عادت شده همش باید راهش ببرم تا بخوابه و... برای همین موضوع رو به همسرم گفتم تا به مادرشون بگه انقدر به بچه توجه نکنه، انقدر بغلش نکنه. همسرم انتقال دادن، یه مدت اوضاع خوب میشد تا دوباره مادرشوهرم انگار دست خودش نباشه تا دخترم رو میدید دیگه همه چی یادش می رفت و روز از نو روزی از نو.حتی من خودم بارها و بارها به مادرشوهرم گفتم وایشون هم سعی کردن کمتر توجه کنن اما بازهم به نسبت من که تو خونه هستم بیشتر به دخترم توجه می کنن به طوری که من ترجیح میدم خیلی کمتر خونشون بریم. حالا الان که دخترم ده ماهشه خیلی به مادرشوهرم حساسه و وقتی صداشون رو میشنوه بغل هر کی باشه می خواد سریع بره بغل مادرشوهرم یا اگه زمین باشه سریع چهار دست پا خودش رو میرسونه به ایشون و مادرشوهرمم هم از این کار ذوق میکنه و بغلش میکنه وکلی ابراز محبت میکنه. به نظرم ایشون دخترم رو به خودش وابسته کرده و بدعادت شده دخترم .وقتی میریم خونه می خواد همش بغلم باشه و وقتی میشینم می خواد از سر و کول من بالا بره. حالا من می خوا ببینم آیا واقعا به خاطر رفتار مادرشوهرمه که دخترم اینجور شده؟ یا اصلا رفتار مادرشوهرم از نظر روانشناسی مشکل داره؟ می دونید من بیشتر از این می ترسم که این روند ادامه پیدا کنه و در آینده هم دخترم بیشتر وابسته مادرشوهرم باشه و از من خیلی حرف شنوی نداشته باشه، کما اینکه میبینم بچه هایی که از دست سختگیریهای مادرشون به دامن مادربزرگاشون پناه میبرن واونا رو حامی خودشون میدونن. من نمی دونم باید چی کار بکنم!


جواب :

بسم الله الرحمن الرحیم بنظر می رسد شما بیشتر از آنکه نگران تاثیرات رفتاری این توجه مادرشوهر به فرزندتان باشید ،‌ درگیر یک رقابت و احساس حرص خوردن از رفتارهای ایشان هستید و بعید نیست که در مورد مادرشوهر ، مدام در حال تذکر به همسر باشید ! من مسئله خاص و نگران کننده ای نمی بینم که اینقدر فکر و ذهن شما را درگیر کرده است . بله ، اگر شما و مادرشوهر در یک آپارتمان زندگی می کردید و همراهی فرزندتان با مادرشوهر بیش از حضور شما بود می توانست ایجاد اشکال کند ضمنا تصور و توصیه ای که در مورد بغلی شدن طفل دارید هم غلط است اطفال تا ۲ سالگی بهترین مأمن شان آغوش مادر است و این به معنی آغوش دادن مادر است ، نه آغوش خواستن طفل . و این هیچ وابستگی یا بدعادتی را ایجاد نمی کند

عکس مشاور
مشاور: حمید حبشی
کارشناس حوزه خانواده

email

کلید واژه ها:


#تربیت