به جای پیشرفت سکون وچه بسا عقبگرد داشته باشم


سؤال :

مدام دارم برای اموری که گفتم فکرمیکنم،مشورت میگیرم،برنامه ریزی میکنم وتصمیم به انجامش میگیرم اما تو مرحله ی انجامش به دلایل مختلف(مثل شک کردن به روش انتخابی،تغییر شرایط و نصف ونیمه انجام شدن برنامه و به تبع اون رها کردنش،عجول بودن برای رسیدن به اثربرنامه و...) لنگ میزنم.میدونم اکثراینها به خاطر ضعیف شدن اراده ام هست اما نمیدونم چطور برطرفش کنم .تمام مدت فکرمیکنم روشی که من انتخاب کردم روش کامل و درستی نیست (منظورم از روش، برنامه ایه که میریزم مثلا فلان کتاب فلان سخنرانی فلان تمرین ).دارم وقت رو به سرعت از دست میدم واین افکار باعث شده قدم های بزرگ که هیچ حتی، قدم های کوچیک رو هم برندارم و به جای پیشرفت سکون وچه بسا عقبگرد داشته باشم.نمیدونم چه کنم.فقط میدونم نمیخوام طوری زندگی کنم که لحظه ی مرگ حتی ذره ای از اون چیزی که خدا میخواد و تواناییش رو بهم داده کم گذاشته باشم و اهل حسرت باشم. یعنی زندگی بدون این مفهوم هیچ لذتی برام نداره.برخی بهم میگن وسواس فکری دارم اما شما بهم بگید منی که دارم میبینم روز به روز بیشتر غرق روزمرگیها میشم وخصلت هایی که نباید، سراغم میاد ودوراز هدف زندگیم میشم چطور میتونم آروم باشم.با این همه امیدوارم و میدونم اگه خدا بخواد تو فرصت کم هم میتونم خودم رو اصلاح کنم.عاجزانه خواهش میکنم راهنماییم کنید .


جواب :

بسم الله الرحمن الرحیم اینکه آرمانهای بلندی در آدم باشد و روزمره گی آرام و بس اش نکند چیز خوب و بزرگی ست . اما اینکه این مسئله موجب خمودی ما شود بقدری که به اندازه آدمهای بی توجه و معمولی هم ازمان برکت سرنزند ، معلوم میشود بیشتر مشغول آی و وای هستیم تا زمینه های رشد رشد کردن چیز پیچیده و دور و طولانی نیست و قرار نیست یک کارهای بزرگ و شگرفی ازمان سربزند . همین که جایی جلوی تندی مان را می گیریم ، جایی به تغییر موضوعی کمک می کنیم ، اعمالمان را بیشتر و بهتر می کنیم ، دوتا کتاب مفید نگاه می کنیم و قلبمان را از بعضی پستی ها و زشتی ها دور نگهمیداریم ، از گناه احساس بدی و نفرت پیدا می کنیم ، خودمان را در پیشگاه خدا بنده و تسلیم می گیریم ( ولو نشده باشیم ) و درشتی نمی کنیم و .... اینها می شود رشد

عکس مشاور
مشاور: حمید حبشی
کارشناس حوزه خانواده

email

کلید واژه ها:


#رشد فردی