اشکالات رفتاری


سؤال :

سلام علیکم. خسته نباشید. من 23 سال سن دارم و حدودا 3 ماه است که عقد کرده‌ام، در این مدت در خودم متوجه یک سری اشکالات شده‌ام که نگرانم در رابطه با همسرم اثر بگذارد. (شاید هم تا الان اثر گذاشته باشد.) متوجه شده‌ام رفتارهایی دارم که رفتارهای یک شخص سالم نیستند مثل این رفتارها: تند راه می‌روم، پوست لبم را مخصوصا موقع درس خواندن و فکر کردن و در کل در تنهایی می‌جوم، نمی‌توانم جایی ساکن بنشینم و مدام وول می‌خورم، بی‌دلیل خصوصا موقع صحبت با دیگران می‌خندم، موقع انجام کاری که مستلزم توجه و تمرکز است مثل درس‌ خواندن یا گوش دادن صوت مدام حس فرار دارم و ذهنم به این طرف و آن طرف پرتاب می‌شود، نمی‌توانم خوب و موثر صحبت کنم و توانایی برقراری یک ارتباط سالم حتی با خواهرم را هم ندارم، از حضور در جمع می‌ترسم و از آمدن مهمان واهمه دارم چون فکر می‌کنم باید تظاهر به نشاط و معاشرتی بودن بکنم و برخورد غیر صادقانه انرژی‌ام را می‌گیرد، به همین خاطر وقتی با دیگران ارتباط کلامی برقرار می‌کنم (تلفن یا..) دائما منتظرم تمام شود، گاهی از نظر جسمی اعتدال ندارم مثلا حس افتادن از پشت دارم یا به اطراف گیر می‌کنم)، گاهی ساکت ساکتم و گاهی هم کم‌خاصیت پرحرفی می‌کنم)، هنگام ارتباط با دیگران دائما می‌خندم، وقتی با دیگران صحبت می‌کنم انگار اصلا متوجه نمی‌شوم آن‌ها چه می‌گویند (مثل اینکه اصول ثابتی ندارم که طبق آن با همه یک طور برخورد کنم و منتظرم ببینم طرف مقابلم با صحبتش، در مورد من چه طور فکر می‌کند تا طبق آن عکس العمل نشان بدهم)، گاهی با کوچکترین حرفی ناراحت می‌شوم و مدام فکر می‌کنم منظور گوینده از این حرف چه بود، چه چیزی در من دید که این حرف را زد، برای تشکر از دیگران هنگامی که کاری برایم می‌کنند دائم تکرار می‌کنم «خیلی ممنون»، «خیلی» پس دیگران انگار با من با تعارف برخورد می‌کنند و با من راحت نیستند، اینکه دقیقا چه احساسی دارم که باعث بروز این رفتارها می‌شود، به این نتیجه رسیده‌ام: مدام فکر می‌کنم زیر ذره‌بین دیگران قرار دارم و الان است که از طرف آن‌ها نقد بشوم، فکر می‌کنم بیشتر اطرافیانم من را دوست ندارند و می‌دانند من در حال تظاهر کردنم پس برای اینکه بهشان ثابت کنم اشتباه می‌کنند زور می‌زنم تا قدرتمند جلوه کنم و رفتارهایی دارم که رفتارهای یک شخص متکبر است (با کسی مشورت نمی‌کنم و گاهی لجباز می‌شوم، در بحث‌ها دنبال اثبات نظر خودم هستم و فکر می‌کنم همه اشتباه می‌کنند، توقع محبت دارم..)، می‌خواهم همه از من راضی باشند و می‌ترسم از نارضایتی حتی یک نفر، بلد نیستم فعالانه و سالم، به دیگران -حتی بچه‌ها- محبت کنم و اگر هم محبتی می‌کنم به نظرم می‌رسد همه می‌فهمند این محبت یک شخص ضعیف است و احساس خوبی بهشان دست نمی‌دهد، فکر می‌کنم دیگران با من صادق نیستند و پشت سرم طور دیگری خواهند بود، فکر می‌کنم محبت به دیگران به تایید صرف آن‌ها و تعریف کردن از آن‌هاست پس موقع صحبت با آن‌ها ناتوانم از ابراز عقیده خودم، دائما در این فکرم که اگر این کار را بکنم، این حرف را بزنم دیگران چه فکری در موردم خواهند کرد. (جواب پیامک‌ها را با تاخیر می‌دهم..) اگر توضیح بیشتری لازم است، بفرمایید تا بدهم. از شما به خاطر وقتی که می‌گذارید، تشکر می‌کنم.


جواب :

بسم الله الرحمن الرحیم نیاز به مراجعه حضوری نزد مشاور مجرب یا روانپزشک ماهر است

عکس مشاور
مشاور: حمید حبشی
کارشناس حوزه خانواده

email

کلید واژه ها:


#پزشکی